امید من به شما جوانهاست!
تاریخ، تنها با آمدن شخصیتهای بزرگ نوشته نمیشود؛ گاهی رفتن ها نیز اثری عمیق بر تاریخ می گذارند. اثری که عاملیت آن دیگر در دست آن شخصیت نیست، بلکه بر شانههای یک ملت قرار میگیرد. در چنین لحظههایی، اندوه اگرچه طبیعی و انسانی است، اما کافی نیست. سوگ، هنگامی معنا پیدا میکند که به مسئولیت بینجامد و یاد، زمانی ماندگار میشود که به عمل تبدیل شود.امروز، در روزهایی که ایران داغدار یکی از اثرگذارترین رهبران معاصر خود است، پرسش اصلی این است که چه رسالتی برای آنان که ماندهاند آغاز شده است. این پرسش، بیش از همه قشر دانشگاهی را مخاطب قرار میدهد؛ چرا که آینده ابتدا در اندیشهها متولد میشود.دانشگاه، اگر تنها محل انتقال دانش باشد، رسالت خود را نیمهتمام گذاشته است. دانشگاه باید کانون پرورش انسانهای مسئول، اندیشههای راهگشا و ارادههای تحولآفرین باشد. جامعهای که با مسائل پیچیده اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و زیستمحیطی روبهروست، بیش از هر چیز به نسلی نیاز دارد که مسئله را بشناسد، از نقد نهراسد و برای هر چالش، راهکاری علمی و عملی ارائه دهد.
رهبران بزرگ با افقی که پیش روی ملتشان میگشایند در حافظه تاریخ ماندگار میشوند. آنچه از آنان باقی میماند، مجموعهای از مسئولیتهاست؛ مسئولیت حفظ استقلال، گسترش عدالت، تقویت سرمایه اجتماعی، پاسداری از هویت ملی و تلاش برای پیشرفت علمی. این میراث، با تکرار صرف جملات و تصاویر زنده نمیماند؛ بلکه در رفتار نسلی استمرار مییابد که آرمان را به برنامه و اندیشه را به اقدام تبدیل میکند.نسل دانشگاهی امروز، وارث چنین مسئولیتی است. هر پایان تاریخی، آزمونی برای آغازهای تازه است. اگر پژوهشی گرهای از مشکلات مردم بگشاید، اگر ایدهای به اشتغال جوانان بینجامد، اگر نوآوریای کیفیت زندگی را ارتقا دهد، اگر فعالیتی داوطلبانه امید را در جامعه افزایش دهد، آنگاه میتوان گفت میراث یک رهبر، نه در قاب خاطره، بلکه در متن زندگی مردم ادامه یافته است.آینده را اندیشههای عمیق، پژوهشهای مسئلهمحور، گفتوگوی علمی، اخلاق حرفهای و مسئولیتپذیری اجتماعی میسازند. دانشگاه، هنگامی به رسالت واقعی خود نزدیک میشود که دانشجو، علاوه بر آموختن، خود را نسبت به سرنوشت جامعه نیز متعهد بداند؛ زیرا علم، هنگامی ارزش مییابد که در خدمت انسانها و آبادانی سرزمین قرار گیرد.وداع با رهبر شهید انقلاب، اگرچه پایانی بر حضور فیزیکی اوست، اما میتواند آغاز حضوری ژرفتر در وجدان جمعی ملت ما باشد. اکنون زمان آن است که به استمرار راه ایشان بیندیشیم؛ راهی که از کلاسهای درس، آزمایشگاهها، مراکز نوآوری، تعاونیها، نهادهای مردمی و همه میدانهای خدمت به ایران میگذرد.آینده ایران را ارادههایی خواهند ساخت که مسئولیت را بر آسایش ترجیح میدهند، علم را با تعهد پیوند میزنند و امید را به عمل تبدیل میکنند. اگر دانشگاه چنین نسلی را پرورش دهد، آنگاه میتوان گفت که میراث رهبر شهید انقلاب، نه در صفحات تاریخ، بلکه در مسیر پیشرفت و عزت ایران، همچنان زنده و جاری است.
